او(رشید) سال‌های متمادی، ناظر علمی، اطلاعاتی و محتوایی پژوهش‌های محققان و نویسندگان مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس بود و با وجود مشغله‌های فراوان و آرتروز گردن، هیچ‌گاه درخواست مرکز را برای این موضوع حساس رد نکرد. مسئول دفتر ایشان نقل می‌کرد که کتاب‌های هزارصفحه‌ای روزشمار جنگ را در محل کار به علت آرتروز شدی گردن به‌صورت درازکش تا نیمه‌های شب مطالعه می‌کرد.

مروارید، درخشندگی عجیبی دارد و مادر عباس(ورامینی) آن را بر می دارد. بعدها مادر عباس، خوابش را برای یک نفر تعریف و او این گونه تعبیر می کند که خداوند به تو فرزندی می دهد که نمونه است.

کتاب «بانوی چریک» که به فراز و نشیب‌های زندگی «مرضیه حدیدچی» معروف به مادر انقلاب اختصاص دارد، توسط مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس منتشر شد.

محمدجواد آهن چی گفت: او آرام بود و من مضطرب. دستم را به پایین‌تر کشیدم. پهلویش از ترکش خمپاره پاره شده بود، چیزی نگذشت که اکبر در بغل من شهید شد. یاد حرف آن روزش افتادم، گفتم اکبر همه بچه‌ها و رفقای همدانی، سرپل ذهاب‌اند بیا ما هم برویم آنجا. گفت: امام سجاد (ع) وقتی می‌رفت به نیازمندان کمک کند ناشناس می‌رفت، اینجا هم این‌جوری است. بگذار کسی ما را نشناسد.

جلد اول کتاب پنجم روزشمار جنگ ایران و عراق با عنوان «انقلاب دوم» به‌مرور و توصیف وقایع یکی از مقاطع مهم و سرنوشت‌ساز حیات نظام جمهوری اسامی ایران (از 13 آبان 1358 تا 10 آذر 1358) می‌پردازد، که در طول آن، نوع رابطه نظام جدید با دنیای خارج و جزئیات ساختاری این نظام تحت عنوان قانون اساسی در آستانه همه‌پرسی قرار گرفت.

حضرت امام خمینی(ره) باهدف سازمان‌دهی نیروهای مردمی برای مقابله با تهدیدات آمریکا؛ به تشکیل بسیج مبادرت کردند.این اقدام در واقع بخشی از ظرفیت مردمی حاصل از تحولات انقلاب را با هدف بازدارندگی احتمال حمله نظامی آمریکا، سازماندهی کرد؛ ولی بعدها کارآمدی آن در برابر تهدیدات عراق و تجاوز این کشور به اثبات رسید.

سردار محمد نبی رودکی گفت: آقای حسین رنجبر اسلام لو، یک هفته یا ده روز قبل از عملیات نزد من آمد و گفت پدرم فوت کرده و تکفل مادر و دو خواهرم و خانواده خودم همه به عهده من است، من اصلاً یک حال دیگری دارم. از این فشارها خسته شده‌ام؛ البته اگر بگویم از زندگی خسته شده‌ام خوب نیست ولی نمی‌خواهم از عملیات هم عقب بمانم.

با خرمشهر صحبت می‌کردم و بنی صدر خائن را نفرین می‌کردم که نیروی کمکی به خرمشهر اعزام نکرد. روز‌های مقاومت تا آن روز مثل فیلم سریع در ذهن من رد می‌شد. پاهایم دیگر توان راه رفتن نداشت و تنها ماندن در آنجا هم فایده نداشت.

لباس‌هایت را که در می‌آوردی، پول‌هایش را برمی‌داشتم و دو سه تومانی ته جیبت می‌گذاشتم. بعضی مواقع متوجه می‌شدی. «سمیه جان! من مرد خونه هستم ها! نباید پول تو جیبم باشه!» می گفتم «همین دو سه تومان بسه وگرنه همه رو می‌بخشی».