به گزارش سپاه نیوز، در این مراسم، از آیت‌الله نجم‌الدین مروجی‌طبسی، مؤلف جلد «الامام الحسین فی مکة المکرمة» و دیگر نویسندگان این مجموعه هفت‌جلدی که با رویکردی تحلیلی و انتقادی، مسیر حرکت امام حسین علیه‌السلام از مدینه تا بازگشت کاروان اهل بیت(علیهم السلام) را به مدینه بررسی کرده‌اند، تقدیر به عمل آمد.

آیت‌الله مروجی‌طبسی در سخنرانی خود ضمن تشریح ابعاد مختلف این موسوعه، به اقامت ۱۲۰ روزه امام حسین (علیه‌السلام) در مکه اشاره کرد و گفت: «این مجموعه، حاصل پژوهشی ژرف و مستند است که با نگاهی نو، زوایای مغفول مانده‌ی نهضت حسینی را واکاوی کرده و به مخاطب ارائه می‌دهد.»

وی با اشاره به استقبال گسترده خطبای عرب‌زبان از این اثر، افزود: «نسخه اصلی این موسوعه به زبان عربی نگاشته شده و ترجمه آن به زبان‌های مختلف، زمینه‌ساز گسترش پیام عاشورا در سطح بین‌المللی شده است.»

در بخش ویژه‌ای از این مراسم، نام و یاد مرحوم استاد علی الشاوی، از برجسته‌ترین مؤلفان این موسوعه، با شکوهی خاص گرامی داشته شد. استاد الشاوی، پژوهشگری ژرف‌اندیش و صاحب‌قلمی متعهد بود که با نگاهی دقیق و تحلیلی، سهمی بنیادین در تدوین و غنای علمی این اثر ایفا کرد. او نه تنها به عنوان یک نویسنده، بلکه به‌مثابه یک مورخ عاشورایی، در بازخوانی مسیر حرکت امام حسین علیه‌السلام از مدینه تا مدینه، نقشی ماندگار داشت.

قلم استاد الشاوی، پژواک اندیشه‌ای بود که در مسیر کربلا جاودانه شد؛ کاوشگری در لایه‌های پنهان تاریخ، فراتر از روایت‌های رایج، با هدف روشن‌گری و تبیین حقیقت. در همین راستا، خانواده مرحوم الشاوی با دعوت رسمی پژوهشگاه در این آیین حضور یافتند و با اهدای لوح یادبود و بیان سخنانی از سوی مسئولان پژوهشگاه، از تلاش‌های علمی آن فقید گران‌قدر تجلیل شد.

موسوعه «مَعَ الرَّکبِ الحُسَینی مِنَ الْمَدینةِ إلَی الْمَدینَة» حاصل تلاش جمعی از نویسندگان برجسته از جمله علی الشاوی، نجم‌الدین طبسی، محمدجواد طبسی، عزت‌الله مولائی، محمدجعفر طبسی و محمدامین پورامینی است. این اثر در سال ۱۳۸۶ با عنوان «با کاروان حسینی» به فارسی ترجمه و منتشر شده است و امروز به عنوان یکی از منابع معتبر در مطالعات عاشورایی شناخته می‌شود.

در پایان مراسم، ضمن تقدیر از تمامی نویسندگان این مجموعه، بر ضرورت استمرار چنین فعالیت‌هایی در راستای تبیین دقیق و مستند تاریخ اسلام تأکید شد و یاد و نام پژوهشگران فقید این عرصه، به‌ویژه مرحوم علی الشاوی، در دل‌های حاضران نقش بست؛ به‌عنوان نمادی از پژوهشگری متعهد که عمر خود را وقف حقیقت کرد.