آن صبح دفتر مشق شبش جامانده بود. 
برگی از یک کاردستی روی میز 
رد پای شور و غوغا در اتاقش 
بازهم جا مانده بود

بوسه اش آن‌روز هم هنگام رفتن 
گوشه ی لب‌های مادر 
گرم و شیرین، بازهم جامانده بود. 
روی میزش شعر شادی
نقش نقاشی به روی دفتری تنها 
برای نامه ی بابا 
بازهم جا مانده بود اینجا
کفش های زرق وبرقی گوشه ی دنج اتاقش
لابلای خاک‌های دور و راه رفتن های بسیارش
بازهم جامانده بود اینجا

صبح رفتن مثل بغض پاک مادر 
ای کاش 
او خودش تنها 
برای ساعتی در خانه اش جامانده بود این بار
ای کاش