چهار روز بعد از حادثه، وقتی کیف خاک‌آلود و خونین «زهرا گلی» را به آغوش خانواده‌اش برگرداندند، هیچ‌کس فکر نمی‌کرد میان دفترهای نیم‌سوخته، آخرین صدای دختر هشت‌ساله‌شان پنهان مانده باشد؛ نامه‌ای با تاریخ چند ساعت پیش از شهادت. زهرا در هفت خط کودکانه، به‌جای گلایه از دنیا، فقط خدا را شکر کرده بود؛ شکر برای نفس کشیدن، برای پدر و مادرش، برای کلاس دوم، برای یاد گرفتن و برای «آمدن به این دنیای زیبا». حالا مادرش میان بغضی که بند نمی‌آید، از شبی می‌گوید که تا سحر منتظر بازگشت دخترش ماند و پدری که باور دارد دختر کوچکش، پیش از آنکه شهید شود، با همان دست‌خط معصومانه راه آسمان را پیدا کرده بود.