در آستانه این یوم‌الله، نخست باید به نام «محمدحسین فهمیده» رسید؛ نوجوانی که اگرچه شهادتش در هشتم آبان ۱۳۵۹ در خرمشهر رقم خورد، اما پیکر بی‌جان او بود که ۱۳ آبان را به «روز دانش‌آموز» بدل کرد. امام خمینی (ره) درباره او گفتند: «رهبر ما آن طفل سیزده ساله‌ای است که با قلب کوچک خود... خود را زیر تانک دشمن انداخت». فهمیده، نماد «دانش‌آموز در میدان» است؛ همان‌گونه که ۱۳ آبان ۱۳۵۷، دانش‌آموزان معترض تهران زیر گلوله رژیم پهلوی، پیوند مبارزه دانش‌آموزی با ضدیت با سلطه را تثبیت کردند.

این پیوند، پیش از آن نیز در ۱۳ آبان ۱۳۴۳ شکل گرفته بود. تبعید امام خمینی (ره) به ترکیه، در واکنش به افشای «لایحه کاپیتولاسیون» و اعطای مصونیت قضایی به مستشاران آمریکایی رخ داد؛ اقدامی که به تعبیر اسناد، «به دستور آمریکا» طراحی شد و نقطه آغاز تقابل تمام‌عیار نهضت اسلامی با واشنگتن بود. و سرانجام، ۱۳ آبان ۱۳۵۸ و تسخیر لانه جاسوسی، حلقه نهایی این زنجیره بود؛ روزی که دانشجویان پیرو خط امام، حصار دیپلماتیک را شکستند و اسناد جاسوسی سیا را آشکار کردند. رهبر معظم انقلاب اسلامی تأکید کرده‌اند که دشمنی آمریکا با ایران از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ آغاز شده و «خطی مستمر و پیوسته» است، نه رویدادی گسسته.

امروز، این چهار حلقه در یک «منظومه بازدارندگی» معنا می‌یابند. ملت ایران در ماه‌های اخیر جنگ ۴۰ روزه‌ای را از سر گذرانده که از ۹ اسفند ۱۴۰۴ با حمله مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی آغاز شد و آتش‌بس آن در ۱۷ تیر ۱۴۰۵ نقض شد. در این جنگ، بر اساس آمار رسمی، ۳۵۱۹ نفر به شهادت رسیدند که در میان آنان ۲۷۰ دانش‌آموز نیز حضور داشتند. این آمار، یادآور همان منطق ۱۳ آبان ۱۳۵۷ است: استکبار در برابر دانش‌آموز، تفاوتی میان گلوله و موشک قائل نیست.

رهبر معظم انقلاب اسلامی در آستانه ۱۳ آبان ۱۴۰۵، شرط هرگونه همکاری با آمریکا را نه در آینده نزدیک، بلکه پس از دو پیش‌شرط قطعی دانستند: «قطع کامل پشتیبانی از رژیم ملعون صهیونیستی» و «جمع‌آوری پایگاه‌های نظامی خود از منطقه». این موضع، ترجمه عملی همان درسی است که از فهمیده تا لانه جاسوسی گرفته‌ایم: بازدارندگی واقعی، نه از موضع تسلیم، بلکه از موضع «حضور در میدان» و ابتکار عمل حاصل می‌شود.

۱۳ آبان ۱۴۰۵، روزی است که ملت ایران بار دیگر اعلام می‌کند: از «رهبر سیزده‌ساله» تا «منظومه بازدارندگی»، خط واحد ایستادگی همچنان زنده است.