به گزارش سپاه نیوز، در گلین، آن روستای پاک‌نهاد، صدای اذان با صدای قدم‌های محمد صدیق در هم می‌آمیخت. جوانی از تبار نور، از بخش سیروان، که دلش را وقف راه شهیدان کرد و جانش را نذر آرمان‌های خمینی کبیر.

او نه برای نام، نه برای نان، که برای رضای خدا و آرامش مردمش، پا در میدان گذاشت. در شب‌های سرد، در کوه‌های خاموش، در دل خطر، صدایش زمزمه‌ی «یا حسین» بود و نگاهش، افق‌های بلند را می‌کاوید.

اما در برابر نور، همیشه سایه‌ای هست. چهره‌ی پلید ضدانقلاب، همان‌هایی که از بوی ایمان می‌گریزند، با دستانی آلوده و نگاهی پر از کینه، به جان فرزندان این خاک افتادند. نه از درد مردم گفتند، نه از عزت وطن. تنها به آتش فتنه دل خوش کردند و به خون بی‌گناهان تشنه بودند.

محمد صدیق، با لبخندی آرام، با دلی مطمئن، در برابر این تاریکی ایستاد. و آنگاه که گلوله‌ی نفاق بر سینه‌اش نشست، زمین لرزید و آسمان گریست. اما او نرفت؛ او ماند، در دل‌های ما، در قاب‌های عکس، در خاطره‌ی گلین و سیروان.

ای شهید، ای برادر، ای چراغ راه ما تو رفتی، اما راهت روشن‌تر از همیشه است و ما با قلم و دل، با اشک و دعا، عهد می‌بندیم که نامت را زنده نگه داریم و چهره‌ی نفاق را رسوا کنیم.