به گزارش سپاه نیوز، دهه فجر که می‌رسد، تاریخ فقط تقویم نیست؛ صدا می‌شود، چهره می‌گیرد و از لابه‌لای خاطرات، دوباره به خیابان‌ها برمی‌گردد. بعضی روایت‌ها اما نه از پشت تریبون‌ها که از دل نامه‌ها زنده می‌مانند؛ نامه‌هایی که گاه دیر خوانده می‌شوند اما درست در زمانه خود، معنا می‌گیرند. یکی از همین نامه‌ها، یادداشتی است از سردار غلامعلی رشید؛ فرمانده‌ای که سال‌ها بعد به سپهبدی رسید و هشت ماه پیش، در تجاوز رژیم صهیونیستی به کشورمان، به شهادت رسید.نامه‌ای خطاب به حجت‌الاسلام رسول جعفریان؛ نه برای گلایه، که برای روشن‌تر شدن تاریخ.او در آن نامه، آرام و دقیق، از گروهی سخن می‌گوید که نامش "منصورون" است، اما ریشه‌اش بسیار پیش‌تر از سال ۱۳۵۴ در خاک خوزستان جوانه زده؛ ریشه‌ای که اگر دیده نشود، فهم مبارزات مردمی پیش از انقلاب ناقص می‌ماند.

روایت از دزفول آغاز می‌شود. از شهری که سال‌ها بعد به شهر مقاومت شناخته می‌شود، اما پیش از آن، در سکوت مساجد و جلسات قرآن، جوانانی را در خود پروراند که زودتر از سن‌شان بزرگ شدند.اواخر سال ۱۳۴۸، دزفول شاهد شکل‌گیری هسته‌ای بود که بعدها به نام گروه شهید سبحانی یا "جبهه اسلامی دفاع" شناخته شد.رهبر این هسته، حجت الاسلام عبدالحسین سبحانی دزفولی بود؛ روحانی جوانی ۲۸ ساله، پرشور، شجاع و جلوتر از زمان خود. او در مدرسه مرحوم آیت‌الله معزی مستقر بود. همان عالمی که مردم دزفول سال‌ها با منطق آرام و روشنگرانه‌اش انس داشتند.سبحانی، در پوشش یک انجمن اسلامی، کار را از تبلیغ دین و پاسخ به شبهات آغاز کرد اما خیلی زود فهمید که دهه چهل، دهه بسنده‌کردن به کار فرهنگی صرف نیست.در کنار او، شهید عزیز صفری می‌درخشید؛ جوانی اهل مطالعه، اهل جدل احسن و اهل تربیت.صفری، حلقه وصل مسجد، محله و مبارزه بود. او استعدادها را شناسایی می‌کرد، با حوصله می‌ساخت و معرفی می‌کرد؛ از جمله نوجوانی ۱۷ ساله به نام غلامعلی رشید.