در شبی که آسمان تبریز به رقص ستارگان درآمده بود، آبشار عاطفه‌ها را شاهد بودم بر حضور حماسی مردمی از نسل خورشید؛ پرچمدارانی که شب‌ها از افق تبریز طلوع می‌کنند و تا ساعات طولانی، ستاره به ستاره، نورافشانی را در دستان خویش به نمایش می‌گذارند.
 ملت پرچمداران و پرچمداران ملت، در این هم‌نوایی باشکوه، آبشار عاطفه‌های ملت را به پرچم‌گردانی غیرت بدل ساختند. نمادی از شور و وفاداری است که از رگ‌های زمان جاری می‌شود.

کوچک‌ترها پرچم را در دستان پرامید خویش چرخاندند و بزرگ‌ترها آن را بر دوش‌های استوار نهاده، همچون علمداران عباس(ع)، جرعه‌های مردانگی را از آبشار مهر و خون سیراب کردند.
 گویی آمده‌اند تا عطش نسل حسینی را برطرف سازند؛ نسلی که دنیا را شرمنده آبروی عباس(ع) کرد.
 اینان، مریدان امت خمینی و پیرو خامنه‌ای، پرچم سه‌رنگ منقش به «الله اکبر» را از خروش مردم ۲۲ بهمن بر دوش کشیدند و دست به دست، تا بعثت مردم تربیت‌یافته سیدعلی رساندند.

از دشت نینوا تا صحن و سرای تبریز، پرچم، بر دوش و دست ما فریاد می‌زند: تا هستیم، بازوها و دوش‌هایمان محمل این بیرق مقدس خواهد ماند. این حضور، روایتی ابدی از غیرت و وفاداری است که آبشار عاطفه‌ها را به نماد جاودان پرچمداران تبدیل کرد.